این نیز بگذرد

اری

یکسال گذشت

با اینکه از نوستالژیک شدن بدم میاد,اخیرا" همش با خاطراتم زندگی کردم.

پیکولوی من تولدت مبارک

می خواهم کامل شدن را برای دیگران بگذارم.

. . .

     من اگر همان باشم که هستم , بهترینم.

اگر به زبان مردم و فرشتگان سخن گویم و عشق نداشته باشم,

به نحاس صدا دهنده و سنج فغان کننده ماننده شده ام.

اگر صاحب عطیه ی پیشگویی باشم و اگاه باشم بر تمامی اسرار دانش ها;

اگر ایمانم چنان کامل باشد ,

تا انجا که کوه ها را جا به جا کنم,

و عشق نداشته باشم هیچم.

          تو شیراز منی 

                              و ابروهات هر روز منو راهی حافظیه میکنه.

          تو شیراز منی

                               و برق نگاهت مجاور هر شب شاهچراغ.

          تو شیراز منی

                                و من تبریز توام.

                اره

                                من هنوزم , 

                                                     تب ریز توام.

  ۸۵/۳/۱۳

     ۲۲:۴۵

    -کجایی؟

    -تازه رسیدیم محلات

     -خوش می گذره؟

      -عالیه!واااااااااااااای چقدر دوست داشتم اینجا زندگی می کردم.واقعا خوش بحال اهالی اینجا.

       -پس لذت همین چند ساعتی رو که اونجایی ببر حسابی.

    ۸۵/۳/۱۴

    ۰۰:۲۵

    یه ساعته دارم دنبال کاغذ می گردم.

        خوب می دونم چه مرگمه!

       می خوام بنویسم:چقدر دوست داشتم واسه یه مدت طولانی این اتاق با این پنجره مال من بود.

    نمی دونم چه جوری می خوام این پنجره رو با پنجره ای که تمام دیدش دیوارای جورواجوره عوض کنم!

    در واقع اینی که اینجاست پنجره نیست!

    شاهکاره!

     انگار کسی که این پنجره رو تو دیوار گذاشته,بعدش رفته 

     زاینده رود و سی وسه پل رو هم اورده گذاشته پشت پنجره.

       ای کاش این پنجره ی هتل نبود.

         ای کاش می شد با خودم ببرمش.

        من زندگی می خوام.این پنجره رو می خوام.

          یادمه یه روزایی کشتی می خواستم.اما حالا فقط همین یه پنجره رو می خوام.

          فقط همین یه پنجره که نور شبای سی وسه پل و زاینده رود توش باشه!

اره

من می تونستم از غرورم بگذرم!

        ولی از عشقم گذشتم!

          از تو!

      از خوشه ی پروین ستاره ای برای دل سرکش خویش می چینم.

       کم نور ترین ستاره!!!

        شاید برای اینست که گمان میکنم

        هر ستاره ی پر نوری در اسمان دل بسته و چشم انتظاری بر روی زمین دارد.

         چقدر سخت است در میان این همه ستاره ی  عاشق , 

          دل به ستاره ای بست که شاید نمی داند عشق چیست! ! !

          من که از دل ستاره ها خبر ندارم!!!!!!!!!

           من که از دل ادم ها خبر ندارم!!!!!!!!!!!! 

این روزها معنای تلخ زندگی..............

نهفته در لبخند تلخ پرندگان

به انسانهایی است که, 

از اخرین تکه ی نانشان هم نمی گذرند!!!!

و دریغا که,

                کوتاه ترین لحظه ی بودن "زندگی" است.

هنگامی که:

 تمام بهشت را با نگاهی بر اندام درخت پنجره ی اتاقم تجربه می کنم,

چرا ناراحت باشم؟

وقتی که:

بهترین موسیقی ها را در سکوت اتاق کوچکم می شنوم.

چرا غرق در شادی نباشم؟

که گاه:

 یک لبخند  ,ان قدر عمیق می شود که گریه می کنم.

 گاه:

 یک نغمه, ان قدر دست نیافتنی است که با ان زندگی می کنم.

حتی گاه:

یک نگاه ان چنان سنگین است, که چشمانم , رهایش نمی کنند.

و گاه:

یک عشق ان قدر ماندگار است که فراموشش نمی کنم.

  و چقدر امروز سخت بود برام.

اینکه مانینا  امروز  سه ساله که منو تنها گذاشته,رفته.

 اخه مانینا مادربزرگم نبود .مادرم, هم بازی بچگیم بود.

دلم براش تنگ شده.خیلی...............